![]() |
| Fot. Christian Berthelot |
Boże, Myszku, patrz jaki on jest piękny powiedziałam i kątem oka
zobaczyłam ukradkowe uśmiechy lekarza i położnej. Pewnie podczas jednej zmiany
doświadczają kilku takich cudów i uniesień, które dla zewnętrznego obserwatora
byłyby śmieszne i dziwne, bo mówi się, że wszystkie dzieci po urodzeniu
wyglądają tak samo. Tak samo nieciekawie.
Byłam zdziwiona jak nigdy dotąd.
Nie spodziewałam się, że urodzę tak piękną istotę, że stworzyliśmy z M. coś tak
niezwykłego, idealnego, wielkiego w swojej istocie. I nie mogłam się napatrzeć.
Wszystko było w Nim idealne – zgrabny, nieco spłaszczony nosek, usteczka,
pulchne policzki i maleńkie paluszki wykończone paznokietkami o szlachetnym
kształcie. Szlachetny – to znakomity
przymiotnik. Tak wyglądał właśnie mój Syn.
Nie mogłam dopatrzeć się ani
jednej cechy, drobnej rzeczy, która burzyłaby harmonię. Znacie na pewno ludzi o
szlachetnym wyglądzie – wszystko mają
dostojne, r a s o w e: smukłe ręce,
długie palce, mocne białe zęby i pięknie wybarwione pełne wargi. Idealne rysy.
Również z profilu.
Taki więc wydawał mi się mój Syn
– mimo opuchniętych oczek i zdeformowanej główki. A później zalała mnie fala
hormonów i uczuć. Dostałam więc najpiękniejsze dziecko na świecie i, o czym
jeszcze nie wiedziałam, super moce – możliwość karmienia oraz zapas energii na
najbliższe pół roku, który pozwalał nie spać, nie jeść i utrzymywać się w
ciągłym stanie gotowości do działania. Zalała
mnie fala hormonów, która mimo tego ciągłego pobudzenia pozwoliła mi odczuć
gdzieś w głębi spokój i harmonię. Wielką radość i pewność siebie.
Stałam się matką.
Stałam się matką.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz